On the Patience and Firmness of the Godly حکایت صبر و ثبات روندگان

Bustan Saadi بوستان سعدی

I thus have a tale from the men of the way —
Beneficent poor; king-like beggars are they.
In the morning, to beg, an old pauper set out;
And on seeing the door of a mosque gave a shout  
  چنین نقل دارم ز مردان راه
فقیران منعم، گدایان شاه
که پیری به در یوزه شد بامداد
در مسجدی دید و آواز داد
This house,” some one answered, “belongs not to men
Who are wont to give alms; wait not impudent, then !”
He inquired of him, “Who is the lord of this place
Where no mercy is shown towards any one’s case ?”  
  یکی گفتش این خانه خلق نیست
که چیزی دهندت، بشوخی مایست
بدو گفت کاین خانه کیست پس
که بخشایشش نیست بر حال کس؟
Be silent,” he said, ” such false words to let fall !
The lord of this house is the Lord over all !”
The lamps and the pray’r-niche, the old person eyed ;
In warmth, from the depths of his heart, he replied :  
  بگفتا خموش، این چه لفظ خطاست
خداوند خانه خداوند ماست
نگه کرد و قندیل و محراب دید
به سوز از جگر نعره‌ای بر کشید
” What a pity it is to go on, from this place !
Disappointed to go from this door’s a disgrace.
Not a street have I quitted, despairing, before ;
Why should I, in shame, go away from this door?  
  که حیف است از این جا فراتر شدن
دریغ است محروم از این در شدن
نرفتم به محرومی از هیچ کوی
چرا از در حق شوم زردروی؟
Here, too, I will stretch out the hand of demand,
For I know that I will not return, with bare hand.”
He sat for a year as a worshipper, there ;
As a suppliant, lifted his hands up in pra’r.  
  هم این جا کنم دست خواهش دراز
که دانم نگردم تهیدست باز
شنیدم که سالی مجاور نشست
چو فریاد خواهان برآورده دست
The feet of his life sank, one night, in the mud,
And his heart took to throbbing, from poorness of blood.
In the morning, a lamp at his head some one laid,
And saw his last breath, like the morning lamp, fade.  
  شبی پای عمرش فرو شد به گل
تپیدن گرفت از ضعیفیش دل
سحر برد شخصی چراغش به سر
رمق دید از او چون چراغ سحر
He was raving and saying in accents of pride :
“Who f er knocked at the Bounteous One’s door, it oped wide!”
To a searcher, endurance and patience are good ;
I’ve not heard of an Alchymist, doleful in mood.
همی‌گفت غلغل کنان از فرح
و من دق باب الکریم انفتح
طلبکار باید صبور و حمول
که نشنیده‌ام کیمیاگر ملول
Much gold he converts into ashes, alas!
In the hope that, one day, he’ll make gold out of brass.
In purchasing, gold is a good thing to spend ;
You can’t better buy, than the smiles of the ” friend.”  
  چه زرها به خاک سیه در کنند
که باشد که روزی مسی زر کنند
زر از بهر چیزی خریدن نکوست
نخواهی خریدن به از یاد دوست
If your heart, through a mistress, should suffer distress,
Another grief soother you’ll get to caress.
Don’t embitter your joy through a sour face, accursed !
With another one’s beauty, extinguish the first !
گر از دلبری دل به تنگ آیدت
دگر غمگساری به چنگ آیدت
مبر تلخ عیشی ز روی ترش
به آب دگر آتشش باز کش
And yet, if in beauty she has not a peer,
For a little annoyance, desert not the dear !
One can sever his heart from a person, ’tis true,
When he finds he is able, without him, to do.  
  ولی گر به خوبی ندارد نظیر
به اندک دل آزار ترکش مگیر
توان از کسی دل بپرداختن
که دانی که بی او توان ساختن


Special Offers

What people say about "On the Patience and Firmness of the Godly حکایت صبر و ثبات روندگان"?

No one replied yet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *