CHAPTER II, ON BENEFICENCE سر آغاز باب دوم در احسان

Bustan Saadi بوستان سعدی

To affairs of the spirit incline; if you’ve sense;
For the spirit remains when the body goes hence.
The man without knowledge, free-giving and grace,
Does not have in his body for conscience a place
  اگر هوشمندی به معنی گرای
که معنی بماند ز صورت بجای
که را دانش وجود و تقوی نبود
به صورت درش هیچ معنی نبود
The person sleeps tranquilly under the ground,
Through whom, people sleeping in comfort are found .
Endure your own grief during life! for your friends
“Will neglect you when dead, for their own selfish ends.  
کسی خسبد آسوده در زیر گل
که خسبند از او مردم آسوده دل
غم خویش در زندگی خور که
به مرده نپردازد از حرص خویش
Gold and affluence give! while you have them in hand;
For after you die, they’re not yours to command.
If you wish not hereafter affliction to find,
Never let the afflicted escape from your mind!  
زر و نعمت اکنون بده کان تست
که بعد از تو بیرون ز فرمان تست
نخواهی که باشی پراگنده دل
پراگندگان را ز خاطر مهل
You should scatter your treasure in bounty to-day;
For to-morrow, the key will have passed from your sway.
In almsgiving, bear off your stores during life!
For no sympathy comes from a son and a wife!  
پریشان کن امروز گنجینه چست
که فردا کلیدش نه در دست تست
تو با خود ببر توشه خویشتن
که شفقت نیاید ز فرزند و زن  
Prosperity’s ball, from the world he will bear,
Who carries away to the future a share.
In compassion, excepting my own nail’s, alack!
Not a soul in this world thinks of scratching my back.  
کسی گوی دولت ز دنیا برد
که با خود نصیبی به عقبی برد
به غمخوارگی چون سرانگشت من
نخارد کس اندر جهان پشت من  
On the palm of your hand, all your wealth do not set!
Lest, to-morrow, you gnaw at the hand of Regret.
In concealing, the veil of the pious poor try!
For the curtain Divine hides from every eye.  
مکن، بر کف دست نه هرچه هست
که فردا به دندان بری پشت دست
به پوشیدن ستر درویش کوش
که ستر خدایت بود پرده پوش
Do not portionless turn the poor man from your door!
Lest begging at gates should for you be in store.
On the needy, a noble will favours bestow,
For he fears he’ll be poor, if he fails to do so.  
مگردان غریب از درت بی نصیب
مبادا که گردی به درها غریب
بزرگی رساند به محتاج خیر
که ترسد که محتاج گردد به غیر
The state of the broken in heart, keep in view!
Lest you should, hereafter, be heart-broken, too.
To the hearts of the wretched, some gladness impart!
And let not the day of distress leave your heart!
به حال دل خستگان در نگر
که روزی دلی خسته باشی مگر
درون فروماندگان شاد کن
ز روز فروماندگی یاد کن
As a beggar, at other men’s doors you don’t wait
In gratitude, drive not the poor from your gate!
نه خواهندهای بر در دیگران
به شکرانه خواهنده از در مران


Special Offers

What people say about "CHAPTER II, ON BENEFICENCE سر آغاز باب دوم در احسان"?

No one replied yet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *