Story OF A FATHER AND DAUGHTER حکایت پدر و دختر

Bustan Saadi بوستان سعدی

In the thought of a journey, I slumbered one night,
And followed a large caravan at daylight
A horrible dust-storm arose with the wind,
And darkened the Earth in the eyes of mankind.
شبی خفته بودم به عزم سفر
پی کاروانی گرفتم سحر
که آمد یکی سهمگین باد و گرد
که بر چشم مردم جهان تیره کرد
A maiden, who had on the way her abode,
From her father, with veil, wiped the dust of the road.
“Oh my lovely-faced daughter! ” the father expressed,
“Whose heart out of love for me’s greatly distressed!
به ره در یکی دختر خانه بود
به معجر غبار از پدر میزدود
پدر گفتش ای نازنین چهر من
که داری دل آشفته مهر من
Will not dust in these eyes soon so plenteous appear,
That you cannot again with your veil wipe them clear?
نه چندان نشیند در این دیده خاک
که بازش به معجر توان کرد پاک
بر این خاک چندان صبا بگذرد
که هر ذره از ما به جایی برد
Your affectionate soul, like an obstinate steed,
To the grave is conveying you onwards, with speed.
Fate will suddenly shatter your stirrups, at last,
And the reins you can’t seize, when the grave holds you fast”
تو را نفس رعنا چو سرکش ستور
دوان میبرد تا سر شیب گور
اجل ناگهت بگسلاند رکیب
عنان باز نتوان گرفت از نشیب


Special Offers

What people say about "Story OF A FATHER AND DAUGHTER حکایت پدر و دختر"?

No one replied yet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *