CHAPTER X. ON PRAYER. سر آغاز باب دهم در مناجات و ختم کتاب

Bustan Saadi بوستان سعدی

Let us raise up our hands from our hearts unto God;
For, to-morrow, we can’t raise them up from the sod!
When the season of autumn arrives, you behold,
That a tree remains leafless, because of the cold.
بیا تا برآریم دستی ز دل
که نتوان برآورد فردا ز گل
به فصل خزان درنبینی درخت
که بی برگ ماند ز سرمای سخت
It raises its destitute hands to implore,
And does not retire without mercy in store.
From the door that has never been shut, don’t suppose
That he who has stretched forth his hand, hopeless goes.
برآرد تهی دستهای نیاز
ز رحمت نگردد تهیدست باز
مپندار از آن در که هرگز نبست
که نومید گردد برآورده دست
قضا خلعتی نامدارش دهد
قدر میوه در آستینش نهد
All practise devotion, the poor supplicate;
At the shrine of the Kind-to-the-poor, come and wait!
So that like the nude branch we our hands may sustain,
For we can’t without means any longer remain.
همه طاعت آرند و مسکین نیاز
بیا تا به درگاه مسکین نواز
چو شاخ برهنه برآریم دست
که بی برگ از این بیش نتوان نشست
Oh, Lord! let Thy liberal glance on us rest!
For the sins of Thy slaves have become manifest!
Sin comes from the slaves who humility show,-
In the hope that the Lord will forgiveness bestow.
خداوندگارا نظر کن به جود
که جرم آمد از بندگان در وجود
گناه آید از بنده خاکسار
به امید عفو خداوندگار
Oh, Kind One! we’re reared by Thy daily supplies!
To Thy favour and gifts we’re accustomed likewise!
When a beggar meets favour and kindness of heart,
From the heels of the giver he will not depart.
کریما به رزق تو پروردهایم
به انعام و لطف تو خو کردهایم
گدا چون کرم بیند و لطف و ناز
نگردد ز دنبال بخشنده باز
Since we in this world are beloved in Thy view,
We have hope of the same in Futurity, too.
Esteem and disgrace Thou alone canst bestow!
From none will Thy dear one humility know.
چو ما را به دنیا تو کردی عزیز
به عقبی همین چشم داریم نیز
عزیزی و خواری تو بخشی و بس
عزیز تو خواری نبیند ز کس
By Thy honour, oh, God! do not make me defamed!
At the baseness of sin, do not make me ashamed!
Make not one like myself tyrannize over me!
If I am to be punished, by Thee, let it be!
خدایا به عزت که خوارم مکن
به ذل گنه شرمسارم مکن
مسلط مکن چون منی بر سرم
ز دست تو به گر عقوبت برم
No evil is greater on Earth, I am sure,
Than harshness from one, like one’s self, to endure.
It suffices, that I in Thy presence feel shame,
Do not cause me to feel before others, the same!
به گیتی بتر زین نباشد بدی
جفا بردن از دست همچون خودی
مرا شرمساری ز روی تو بس
دگر شرمساری مکن پیش کس
If upon me should settle Thy shadow divine,
The rank of the sky would be lower than mine.
It will raise up my head should Thou grant me a crown
Support me, that no one may tumble me down!
گرم بر سر افتد ز تو سایهای
سپهرم بود کهترین پایهای
اگر تاج بخشی سر افرازدم
تو بردار تا کس نیندازدم


Special Offers

What people say about "CHAPTER X. ON PRAYER. سر آغاز باب دهم در مناجات و ختم کتاب"?

No one replied yet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *