The Fakir and the King حکایت درویش صادق و پادشاه بیدادگر

The Fakir and the King حکایت درویش صادق و پادشاه بیدادگر

Bustan Saadi بوستان سعدی

A Fakir, I have heard, who was holy and kind,
Vexed the soul of a king, who was haughty in mind.
Very likely, a truth from his tongue had transpired
Concerning his pride, and his fury was fired.  
  شنیدم که از نیکمردی فقیر
دل آزرده شد پادشاهی کبیر
مگر بر زبانش حقی رفته بود
ز گردن‌کشی بر وی آشفته بود
From the Court to a dungeon he sent him away;
For the arm of a monarch is able to slay.
A friend sought his cell and, in secret, thus spoke:
“The sayings you uttered could only provoke “.
به زندان فرستادش از بارگاه
که زورآزمای است بازوی جاه
ز یاران یکی گفتش اندر نهفت
مصالح نبود این سخن گفت، گفت
“Devotion’s fulfilling God’s orders,” he said,
“I fear not the dungeon — an hour and ’tis fled “.
The moment this secret, in secret got vent ,
Straight back to the ears of the monarch it went.  
رسانیدن امر حق طاعت است
ز زندان نترسم که یک ساعت است
همان دم که در خفیه این راز رفت
حکایت به گوش ملک باز رفت
With a smile, he replied, “His assumption is wrong ;.
Does he know that he’ll die in that dungeon ere long “?
This message, a serf to the holy man gave;
He replied, “Give this answer to Cyrus, oh slave  
بخندید کو ظن بیهوده برد
نداند که خواهد در این حبس مرد
غلامی به درویش برد این پیام
بگفتا به خسرو بگو ای غلام
The world, too, for more than an hour won’t remain
Grief and Joy, in the holy no footing obtain.
If you grant me release, you’d not make me feel glad;
If my head you should sever, my heart won’t be sad.
مرا بار غم بر دل ریش نیست
که دنیا همین ساعتی بیش نیست
نه گر دستگیری کنی خرمم
نه گر سر بری در دل آید غمم
If to you troops and empire and treasure pertain,
And I have my children, hopes blighted, and pain,
When we come in our wand’ring to Death’s open gate,
Together, as equals, a week we shall wait.  
تو گر کامرانی به فرمان و گنج
دگر کس فرومانده در ضعف و رنج
به دروازه مرگ چون در شویم
به یک هفته با هم برابر شویم
On the realm of five days do not let your heart dwell!
Do not foolishly burn your own body in hell!
Did not rulers before you more treasure obtain!
By injustice they burned up the world in their reign.  
منه دل بدین دولت پنج روز
به دود دل خلق، خود را مسوز
نه پیش از تو بیش از تو اندوختند
به بیداد کردن جهان سوختند؟
So live! that your name may be mentioned with praise;
That when dead, on your tomb none may malisons raise.
A law to bad customs you should not apply!
For, ‘A curse on that nature depraved! ‘ they will cry.  
چنان زی که ذکرت به تحسین کنند
چو مردی، نه بر گور نفرین کنند
نباید به رسم بد آیین نهاد
که گویند لعنت بر آن، کاین نهاد 
And if the strong man to dominion should rise,
Won’t the dust of the grave keep him down when he dies “?
For Oppression’s sad victim, the tyrant decreed
That his innocent tongue from its root should be freed.
وگر بر سرآید خداوند زور
نه زیرش کند عاقبت خاک گور؟
بفرمود دلتنگ روی از جفا
که بیرون کنندش زبان از قفا
The truth-recognizing philosopher said:
“About this, too, you mention, I cherish no dread
My having no tongue will not cause me a woe;
For I’m sure, what’s unspoken, the Maker will know.
چنین گفت مرد حقایق شناس
کز این هم که گفتی ندارم هراس
من از بی زبانی ندارم غمی
که دانم که ناگفته داند همی
If want or oppression I’m fated to bear,
And at last I am happy, why foster a care?
The season of grief is a bridal to you,
If, when your end comes, you have gladness in view “,
اگر بینوایی برم ور ستم
گرم عاقبت خیر باشد چه غم؟
عروسی بود نوبت ماتمت
گرت نیکروزی بود خاتمت

PreviousNext


Special Offers


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

How to Learn Persian FAST?

Read Enthusiastically
Read Enthusiastically
Listen Carefully
Listen Carefully
Practice
Practice! Practice! Practice!
Communicate
Communicate!